gruendlicherer

WYSTAWA RZEŹBY STANISŁAWA KOŚMIŃSKIEGO:  "Księdza Twardowskiego wersy wybrane" "Wystawa poświęcona jest Księdzu Janowi Twardowskiemu, w piątą rocznicę jego śmierci. Rzeźby stanowią ilustrację bądź interpretację wybranych fragmentów Jego wierszy. Są próbą pokazania istoty twórczości księdza Twardowskiego, którą jest, jak sam mówił, prostota, zwięzłość i humor. Dobór tekstów oddaje tematykę Jego poezji - zafascynowanie przyrodą, sprawy wiary, kapłaństwa, etapy życia człowieka. Prezentowane prace to plakiety i małe formy rzeźbiarskie wykonane w drewnie i metalu". Źródło cytatu: http://www.galeriadziecka-eduart.pl/portal.php?aid=news&news=12948357114d2d9fff2da7a Dodatkowe informacje (w tym plakat i zaproszenie): http://www.twardowski.poezja.eu/  

"W kościele trzeba się od czasu do czasu uśmiechać" Nowy wywiad na stronie: http://www.twardowski.poezja.eu Z ks. Tomaszem Zmarzłym - o uśmiechu malowanym poezją ks. Jana Twardowskiego - rozmawia Agnieszka Lorek. Rozmowa z ks. Zmarzłym miała miejsce z okazji 3 rocznicy śmierci poety, w 2009 roku. Już za kilka dni, 18 stycznia 2011 roku przypada 5 rocznica śmierci ks. Twardowskiego. Frgment wywiadu: [...] – Do kogo adresował swoje wiersze? – Pierwszym adresatem był Bóg – „A ja już wierny Tobie zostanę/o Chryste, Chryste – (...) /Choćby wzbronili wierszy o Tobie/pięknych drukować – /na klęczkach będę szeptać Ci jeszcze/wzbronione słowa”, którego kochał – „Bezradni/rząd ministrowie żandarmi/tylko miłością/mój Bóg się daje nakarmić”, któremu wierzył – „po prostu usiądę przy panu/i zwierzę swój sekret/że ja, ksiądz/wierzę Panu Bogu jak dziecko” i pojmował przez zdziwienie – „Naucz się dziwić w kościele,/że Hostia Najświętsza tak mała,/że w dłonie by ją schowała/najniższa dziewczynka w bieli (...) /Że można nie mówiąc pacierzy/po prostu w Niego uwierzyć/z tego wielkiego zdziwienia”. Pisał także do dzieci i dorosłych, wierzących i niewierzących – do wszystkich, trafiał do każdego z osobna. – Jak sam autor widział siebie, pisząc swoje wiersze dla tak licznych odbiorców? – Jak sam mówił: „Zdarzało się, że recenzenci omawiając moje wiersze, pisali o dialektyce, antynomiach, Pascalu, Heraklicie, Heglu. – Przeraziłem się. Otworzyłem tom moich wierszy i przeczytałem: «Polna myszka siedzi sobie, konfesjonał ząbkiem skrobie», «kto bibułę buchnie, temu łapa spuchnie», «siostra Konsolata, bo kąsa i lata» – i uspokoiłem się”. Jego dewizą była „prostota, zwięzłość i humor”. Dzięki tym wierszom można uśmiechać się przez łzy, bo humor przecież uczy pokory i pozwala spojrzeć inaczej na samego siebie – „narzekasz że świat surowy jak grzyb niejadalny a w świecie stale uśmiech niewidzialny”. Na innym miejscu stwierdzał: „Wiersze (…) muszą być poszukiwaniem tajemnicy, a więc muszą dotykać tematu Boga, ludzkiego życia i śmierci. (…) Moje wiersze są jedynie próbą pisania wierszy”. I rzeczywiście, te pisarskie próby wypadały imponująco. [...]